12/02/12 RKC Waalwijk 0 - 1 SC Heerenveen (Mandemakers Stadion - 6.020 Toeschouwers)

Normaal had ik een gezellig weekendje in het Engelse Stroud doorgebracht voor de Nailsworth double te doen. Op zaterdag stond er Forest Green Rovers – Luton Town op het programma en zondag Shortwood United – Ashington AFC voor de FA Vase, een hoogdag in het Nailsworthse voetbal. Maar dat was buiten de weergoden gerekend die heel mijn weekend de das omdeden, beide wedstrijden werden op vrijdag afgelast. Ook vorig seizoen ging ik normaal naar Forest Green tegen Luton kijken en eveneens afgelast, ik begin echt te denken dat ik deze wedstrijd niet mag zien of dat deze behekst is. Ik had nog voor last minute alternatieven kunnen zoeken (met kans op aflasting) maar ik had er even genoeg van en besloot dan maar thuis te blijven, het had me al genoeg gekost aan trein reservaties en dergelijke.

Een uur later zat ik dan al opnieuw achter de computer te zoeken naar een wedstrijd dichtbij huis. Ik had wel enkele leuke kleinere Belgische clubs in gedachte maar buiten het 1ste klasse voetbal is hier ook alles afgelast. En zo viel mijn oog op RKC tegen Heerenveen in Nederland. Waalwijk is nog geen uurtje van hier en omdat ik er nog niet ben geweest leek het me een ideale optie, dichtbij en toch in het buitenland. Een mailtje naar het secretariaat van RKC voor kaartjes werd vliegensvlug positief beantwoordt dat men kaartjes op mijn naam zou opzij leggen. Schitterend van deze mensen, vele clubs zouden hier een voorbeeld mogen aannemen om de neutrale voetbal liefhebber toch de kans te geven een wedstrijd te kunnen bezoeken, al dan niet verplicht door die (domme) clubcard verplichtingen. Maar nogmaals een dikke chapeau voor de vriendelijke heer Dick Teunen, Medewerker Secretariaat & Communicatie van RKC Waalwijk.

De rit naar de Roomsch Katholieke Combinatie Waalwijk verliep uitermate vlot en ook parkeren was het minste van de zorgen. En zogezegd zo gedaan lagen er effectief 2 kaartjes klaar op mijn naam, mooi toch. Dan even de fanshop in gevolgd door een portie opwarming in de leuke kantine achter doel. Een kwartiertje voor aanvang gingen we dan het stadion binnen, goed voor negentig minuten voetbal in de vrieskou. Het veld lag er anders uitstekend bij en ook de tribunes waren uitgerust met vuurtjes al was daar niet zoveel van te merken, de koude won het van de hitte.

Een dikke honderd bezoekers uit Heerenveen waren ter plaatse. Niet echt veel, misschien waren ze allen aan het trainen voor een mogelijke Elfstedentocht. Scheidsrechter van dienst was de heer Higler, al had ik eerst even een woordspeling gehoord. De wedstrijd begon evenwichtig met kansjes aan beide zijden maar na een half uur spelen pakte RKC speler Sno terecht rood en dat mannetje minder deed de thuisploeg net voor de rust de das om. Een mooi uitgespeelde aanval en de bordjes stonden op 0-1. Al bij al een flauwe eerste helft zonder sfeer in de tribunes.

De tweede helft was voor ons neutrale bezoeker veel leuker, de thuisploeg geloofde erin maar werd onder andere dankzij de lat en een bal van de lijn van de verdiende gelijkmaker gehouden. Heerenveen kwam amper in het spel voor, behalve op het laatste toen doelman Jeroen Zoet nog een kopbal uit zijn doel ranselde. 0-1 eindstand maar de Waalwijkers hadden minstens een punt verdiend. 60 minuten met 10 man en Heerenveen amper in het stuk laten voorkomen, vooral in de tweede helft dan toch.

Ondanks een leuke namiddag waren we blij dat de wedstrijd gedaan was en dat we konden ontdooien/opwarmen in de auto, chauffage helemaal open en gas geven. Voetbal is leuk maar in deze barre koude is het misschien toch nog net iets aangenamer om je eigen club te zien spelen zodat je meer meeleeft met de wedstrijd dan dat je er maar bijzit voor spek en bonen. Eind goed al goed en de rit naar Antwerpen ging even vlot als de heenrit. En laat de temperatuur nu maar stilaan omhoog gaan!

22/01/12 Green Archers United 1 - 2 Kaya Cignal FC (UMak Stadium - 200 Toeschouwers)

Gisteren een benefietwedstrijd, vandaag een competitiewedstrijd. Benieuwd of dat enigszins iets zou voorstellen. Er waren enkele opties en zo koos ik voor de dichtstbijzijnde in het stadsdeel Makati, een half uurtje per taxi vanwaar mijn hotel gelegen was. Omdat de wedstrijd pas om 18u begon begaf ik me rond 14u reeds naar Makati omdat hier alle grote malls en betere winkels zich bevinden. Ook het Hard Rock Café en andere leuke etablissementen tref je hier aan. De rest van Manila is eigenlijk maar droevig, weinig bezienswaardigheden en veel armoede in de straten.

Tegen 17u dan richting UMak Stadium, afkorting van University Makati Stadium. We waren vrij snel van het centrum van Makati naar de universiteit gereden maar buiten het stadion was alles vrij doods. Niks rond het stadion te beleven en zo gingen we maar binnenin, inkom was dan weer gratis. Het stadion was klein en simpel maar best gezellig met een leuke hoofdtribune. Maar ook hier een immense looppiste rond het veld. Wel niets te krijgen om te eten of drinken dus dat sloeg ook wel tegen.

De wedstrijd begon, naar schatting een 200 toeschouwers waren op post en dan nog voornamelijk van de bezoekende club Kaya. Volgens mijn vriendinnetje ook enkele dames die meespelen in lokale soapseries en een vriendje hadden bij de bezoekende spelers. Veel was er niet aan te zien, het spel was dramatisch met ruststand 0-0.

De tweede helft bracht dan toch wat animo in de zaak, Kaya scoorde vrij snel de 0-1 en was ook over de ganse match gezien de betere. Maar Green Archers maakte in de 87ste minuut gelijk. In de 88ste minuut scoorde Kaya dan met een vermeende “al dan niet bal over de lijn” de 1-2 wat de nodige commotie meebracht bij de thuisclub en hun supporters.

Er is nog veel werk aan het Filippijnse voetbal te doen, misschien dat de topteams beter voetbal op de mat brengen maar dit was zoals bij ons in de provinciale reeksen. En dan nog niet te spreken over de zwarte voetballers met gekleurde schoenen en haarbanden die dachten dat ze momenteel op de Afrika Cup moesten zitten. Blij dat het gedaan was om 20u en we rustig terug konden afzakken richting hotel voor een degelijke maaltijd.

21/01/12 Azkals United 1 - 1 (2 - 4) Icheon Citizen FC (Rizal Memorial Football Stadium - 4.000 Toeschouwers)

Na verschillende malen op de Filippijnen te zijn geweest zonder een bal te hebben zien vliegen, vond ik nu eindelijk een bruikbare website over het Filippijnse voetbal en competities. En net nu ik een weekendje in Manila was waren de voetbalgoden me gunstig en kon ik kiezen uit enkele wedstrijden. De wedstrijd die het meest in het oog sprong was die van Azkals United tegen Icheon Citizen, kampioen van de 3de klasse in Korea. Een benefietwedstrijd ten voordele van de vele slachtoffers van de tyfoon Sengdong die in de zuidelijke provincie Mindanao lelijk huis had gehouden.

Azkals (streetdogs) is de bijnaam van de nationale ploeg van de Filippijnen maar omdat het Azkals United betrof begon ik te denken dat het eerder een samenraapsel was van spelers in plaats het nationale elftal zelf. En gelijk had ik maar dat deed niet minder aan het feit dat ik hier eindelijk voetbal kon zien.

Plaats van gebeuren was het nationale stadion, goed voor een 30.000 toeschouwers maar was maar voor 1/8de gevuld. Buiten het stadion is het hier helemaal anders dan in Thailand, je kunt niet vrij rondlopen (de hoofdtribune was bv afgesloten met dranghekken), geen entertainment of clubshops juist enkele kraampjes met t-shirts en dat is het. Prijzen varieerden van 100 tot 1500 Pesos (100 Pesos = 1,8 Euro), 1500 Pesos is dus al een hele smak geld voor de modale Filipino. Ikzelf kocht me een kaartje van 100 Pesos tussen het gewone volk en meer was echt niet nodig. Het zicht was goed, ondanks een grote atletiekpiste rond het veld. Wat me wel opviel was de aanwezigheid van een deftige uit de kluiten gewassen “event security”, stewards van een categorie die je eerder in Oost-Duitsland verwacht dan in de Filippijnen. Geen pils te krijgen in het stadion, enkel frisdrank, koffie, thee en zelfs melk! Ook was het niet mogelijk om van tribune te wisselen, je kreeg een gekleurde stempel voor het vak waar je in zat. Dus geen doorkomen aan met een groene stempel voor een vak met een rode stempel. Op dat gebied zijn ze toch iets slimmer dan in Thailand!

De wedstrijd was saai, het voetbal helemaal niet hoogstaand al waren de Koreanen ietsje beter en kwamen dan ook verdiend op voorsprong. Weinig beterschap tijdens de wedstrijd, geen sfeer tot in de 87ste minuut de Azkals de 1-1 lukte. Plots grote sfeer en jolijt bij de Filipino’s, de mager gevulde tribunes ontploften. Eindstand 1-1 en omdat men aan deze wedstrijd een beker had gekoppeld (de KIA RIO Cup – er was trouwens een wagen te winnen) kregen we strafschoppen voorgeschoteld. Waarom ook niet maar daar lieten de Filipino’s het goed in afweten en de Koreanen hoefden de reeks zelfs niet af te maken om te winnen.

Na de wedstrijd de taxi in richting hotel waar het vriendinnetje heel de dag had zitten wachten tot mijn voetbalkuren over waren. Morgen zal ik maar vragen of ze mee wil!